Uitgever wordt retailer

15/03/2010

Eerst leek het vooral een trend, maar meer en meer ontstaat het beeld dat uitgevers hun teruglopende omzet met artikelverkoop trachten te compenseren. Met name dagbladen, maar ook een flink deel van de consumententijdschriften kampen met de problematiek van een structureel krimpende markt. Nu online nog altijd niet de heilige graal is, lijkt retail de remedie.

Webwinkels schieten op de uitgevers-sites als paddestoelen uit de lucht, dan wel het bestaande assortiment wordt nieuw leven ingeblazen. Boeken, films, muziek, wijn, kandelaars, servies, reizen, kunst, koffie en thee, fotografie en videoverhuur. Het begint er sterk op te lijken, dat media als De Volkskrant en NRC Handelsblad een Bol.com variant zijn begonnen. Opgeteld bij het bericht vandaag, dat Daniel Ropers CEO van dezelfde Bol.com commissaris wordt bij De Telegraaf, valt de retail-ontwikkeling van uitgevers niet meer te ontkennen. Een mooi voorbeeld van productontwikkeling (H.I. Ansoff) als strategisch groeiscenario. Uitgevers als beheerders van enorme klantenbestanden hebben immers een klantpotentieel waar veel retailers enorm jaloers op zouden zijn. Klanten die bovendien een structurele betaalrelatie met deze uitgever onderhouden. Kortom een unieke verzameling van marketing- en financiële data. De Persgroep lijkt hiermee op het goede paard te wedden getuige de 9 miljoen euro omzet, die uitgever Rob Haans van De Volkskrant tijdens een recente bijeenkomst over 2009 noemde. De uitgever van concurrent NRC werkt daarnaast steeds meer met ‘white labels’, winkels van derden die onder de NRC-vlag worden gepresenteerd. Waarmee naast de uitgeeffunctie ook de nieuwe distributiefunctie van een uitgeverij wordt neergezet. Voor een mediabedrijf als Sanoma bestond dit profitcenter al veel langer. Met Marjolein Bastin als een van de bekendste boegbeeld-labels, waaronder al sinds mensenheugenis kalenders, koffiemokken en dekbedovertrekken worden verkocht. Vandaag stuurt Sanoma een tweet de wereld in, dat VT Wonen’s Magalogue uit is. Magazine en catalogus tegelijk. Een moderne variant van wederom: een webwinkel.

Niet alleen de media(typen) zelf convergeren in toenemende mate, zelfs media en retail laten als kanaal enige convergentie zien. Eigenlijk zo’n logische ontwikkeling, dat het de vraag opwerpt waarom Sanoma hier jarenlang alleen het patent op gehad leek te hebben?


Is het nieuwe mediumtype een feit?

07/12/2009

Zal uitgeven via papier nog sneller in een neerwaartse spiraal terecht gaan komen? De demo van Sports Illustrated, als een soort mediaconsumptie nieuwe stijl, doet het ergste vrezen voor de bedrijfstak, die het heden ten dage toch al niet gemakkelijk heeft. Zeker als het gerucht mocht kloppen, dat Apple het bedrijf is waar ze zich de ontwikkeling van de nieuwste e-reader hardware hebben toegeëigend. Ook aan een goed werkend, gebruikersvriendelijk systeem voor micropayments (iTunes voor tijdschriften), wordt door een aantal grote Amerikaanse mediabedrijven inmiddels gewerkt. Dus als de Apple Tablet inderdaad de volgende in de rij is, na de kaskrakers iPod en iPhone, dan mogen klassieke uitgevers (die oude en nieuwe media combineren) zich: 1. in de handen wrijven, 2. nergens druk over maken, 3 ernstige zorgen gaan maken. Vult u maar in.


Is Murdoch gek?

10/11/2009

Keith Rupert Murdoch geboren op 11 maart 1931 in Melbourne, Australië is de oprichter, grootste aandeelhouder en CEO van News Corporation, één van ’s werelds grootste en invloedrijkste mediaconglomeraten. En is een van de weinige directeuren in de mediawereld, die een controlerend belang heeft in de bedrijven die hij bezit. Sinds 1985 is Murdoch Amerikaans staatsburger.

Murdoch’s staat van dienst lijdt geen twijfel. CNN, Fox News, The Wall Street Journal, Dow Jones en The Sun vormen zomaar een greep uit zijn rijke imperium. Een erelijst om trots op te zijn. Toch ligt de man de laatste maanden in de real-time media en blogosphere nogal onder vuur. Met name omdat hij uitlatingen doet, die menigeen de wenkbrauwen doet fronsen. Sommige analisten beschouwen zijn gedrag zelfs typerend voor een bedrijfstak in verval. Een voorbeeld van zo’n uitspraak:

‘There are no websites – news websites or blog websites – anywhere in the world making serious money. Some may be breaking even, or maybe making a couple of millions.’

Waarom Murdoch een dergelijke uitspraak doet, wordt niet goed duidelijk. Murdoch is slim genoeg om te beseffen, dat zo’n uitspraak feitelijk onjuist is en er genoeg voorbeelden van nieuwssites te vinden zijn, die het tegendeel bewijzen. Zijn eigen WSJ.com bijvoorbeeld kent een abonnement voor $ 2,- per week (of $ 0,40 per week, indien de krant ook betaald wordt gelezen). Naar verluidt heeft WSJ meer dan 900.000 betaalde online abonnees. Hoewel omzet en winst niet met elkaar moet worden verward, afhankelijk van de abonnementsvorm levert de WSJ-website uitgever Dow Jones dus een omzet tussen de 20 en de 90 miljoen dollar op. Waarmee Murdoch zijn eigen stelling nogal ondergraaft. Of probeert hij wellicht de vergelijking naar mediumtype te maken? Misschien heeft hij het businessmodel van een televisiezender, krant of tijdschrift met een website vergeleken? En is tot de (interne) conclusie gekomen, dat er qua winstgevendheid nogal wat schort aan online. Murdoch vervolgt met een  ‘lange halen, snel thuis’ statement.

‘The fact is: there is not enough advertising in the world to make all websites profitable. It is better to have fewer people to our websites – who pay’

Mathematisch zal hij een punt hebben. Echter met deze opmerking plaatst hij de discussie buiten iedere context. Alsof de keuze, die hij maakt een optie is, die daadwerkelijk voor hem ligt. De ironie en het cynisme alom lijkt terecht. Was het maar zo eenvoudig. In een klap gooit hij daarmee de kwaliteit van de content, de concurrentie, het merk, het consumentengedrag etc. op een grote hoop. De mogelijke waarheid is wellicht te vinden binnen zijn eigen organisatie. WSJ.com kan geld aan lezers verdienen, Foxnews.com bijvoorbeeld niet. De nieuwsgaring van de WSJ is kennelijk zo goed, dat mensen er klaarblijkelijk bereid voor zijn te betalen. Foxnews levert informatie, die op tientallen plekken elders op het web gratis te verkrijgen valt. Ergo bezoekers willen er niet voor betalen. Maar Murdoch bewijst dat voldoende toegevoegde waarde of onderscheidend vermogen wel degelijk dus tot substantiële lezersinkomsten kan leiden.

Conclusie: het deel van het web, dat momenteel door de traditionele uitgever (dus ook Murdoch) wordt gevuld,  levert te weinig toegevoegde waarde (om er voor te laten betalen)?


Kranten kunnen overleven!

08/05/2009

Op 6 mei jl. publiceerde PwC in samenwerking met de World Association of Newspapers het onderzoek ‘Outlook for Newspaper Publishing in the Digital Age’. Conclusies die onder meer in het rapport worden getrokken:

  1.  ‘de Nederlandse bereidheid om te betalen voor een online krant ligt aanmerkelijk lager in vergelijking met andere onderzochte landen’
  2. ‘Consumenten zijn nog het meest bereid te betalen voor online financieel-, sport- en entertainmentnieuws en achtergrondinformatie.’

Allereerst is hier mijns inziens sprake van een definitieprobleem. Wat is een online krant? Is dat een e-paper? Is dat een site zoals volkskrant.nl en telegraaf.nl. Of is dat een exacte kopie van de papieren krant waar een tailor made browser aan wordt gekoppeld? Dat is nogal essentieel in deze almaar voortdurende discussie. Natuurlijk wil niemand een losnummer uit de kiosk digitaal downloaden. Dat is armoe. Dat leest niet, dat is ‘oud economie’-denken. Dus dat daar een lage betaal-bereidheid uit voortkomt valt te rijmen. Laten we voor het gemak de volgende definitie stellen: een online krant is een nieuw product, dat in niets lijkt op de huidige krant. De content is minstens zo goed (of zo slecht zo u wil) als het papieren product. De online krant is ultiem aktueel in tegenstelling tot de papieren broer. Er wordt een prachtige rich user experience geboden. Lees in dit verband ook eens wat Rob Curley hier over te zeggen heeft. En de navigatie is voor jong en oud prima te begrijpen. Ook kun je hier al het nieuws van pakweg de afgelopen 10 jaar van het merk terugvinden. Natuurlijk in zowel audio-, video- als tekstuele vorm.

In dat geval lijkt me dit heel goed nieuws voor de dagbladen. Hier wordt de noodleidende ‘oude economie’  een businessmodel geboden. Als het onderzoek valide en betrouwbaar is uitgevoerd, dan kan er gesteld woden, dat er bereidheid bij de consument is om voor online content te betalen. Lees de rest van dit artikel »


Kranten begrijpen niet dat het om Machines, Mensen en Merken draait.

16/04/2009

Wat zou u doen als u een nieuwe krant mocht lanceren? In de laatste Tijdschrift voor Marketing waarin ‘recepten voor de papieren krant’ mochten worden geleverd slaat Stephan Fellinger de spijker op zijn kop. Om de malaise bij de dagbladen te duiden: ‘Kranten moeten stoppen zichzelf te zien als doel op zich. De oude liefde van krantenmakers voor papier is zo groot, dat ze vergeten dat dit slechts een middel is om een relatie te hebben met de lezers. Alleen met die relatie verdienen ze geld, niet met de krant.’

Niet alleen bij dagbladen, maar ook bij de hoofdredacties van diverse tijdschriften, is het mediumtype print decennia-lang op een torenhoog voetstuk gezet. Waarbij het medium papieren krant of tijdschrift te letterlijk werd vertaald naar een online variant. Dat sluit aan op Fellinger’s volgende opmerking, dat ‘de meeste kranten geen keuze maken’. Lees de rest van dit artikel »